"అంతరం"గం

సంతోషకరమైన వార్త నీతో పంచుకుందామని ఉవ్విళ్ళూరుతూ వచ్చిన నేను, నువ్వు సెలవుపై వెళ్ళావని తెలిసి డీలా పడిపోయాను. కనీసం మాటమాత్రమైన చెప్పనందుకు కోపం వచ్చింది. ఫోన్ చేసి  తిట్టేద్దాం అనుకున్నాను. ఊహు, నాకు చెప్పెళ్ళన్నపుడు నేనెందుకు చేయాలనుకుని నీ ఫోన్ వచ్చే వరకు ఆగాలని భీష్మించుకుని కూర్చున్నాను.నిముషాలు యుగాల్లా గడుస్తున్నాయ్. ప్చ్ లాభంలేదు. నీనుంచి ఫోన్ కాద కదా కనీసం ఓ SMS కూడా లేదు. నాలో కూడా పంతం పెరిగిపోయింది. చస్తే నీతో మాట్లాడకూడదని నిర్ణయించేసుకున్నాను.

ఓ పదిరోజుల తరువాత నీవు కన్పించావు. నిన్ను తిట్టాలనుకున్న సంగతే మర్చిపోయి, మాట్లాడకూడదనుకున్న శపథాన్ని గాలికి వదిలేసి "ఎప్పుడొచ్చావ్" అంటూ నీవైపు రాబోయాను. నీ కళ్ళల్లో నా ఆనందం ప్రతిబింబిస్తుండగా చెప్పావ్ "మొన్న". నా ఆనందం చప్పున చల్లారిపోయింది. అడుగు ముందుకు పడలేదు. కళ్ళ తోనే వీడ్కోలు పలికి వచ్చేసాను. ఒంటరిగా ఉన్నా ఊహలలోనే నీతో మాట్లాడుతూ గంటలు గంటలు గడిపే నేను, నువ్వెదురుగా ఉన్నా ఒక్కమాటా మాట్లాడలేకుండా తయారయ్యాను. నువ్వు మాత్రం ఎప్పటిలానే ఉన్నావ్.  ఎంతసేపు మాట్లాడినా ఇంకేమిటి  అడగకుండా కబుర్లు చెప్పుకునే వాళ్ళం ఇప్పుడు టాపిక్ వెతుక్కోవలాసి వస్తుంది. ఏదో కనిపించని ఇనుపతెర మన ఇద్దరి మధ్యా ఉన్న ఫీలింగ్. నాకు  నేను దూరమైన భావన.

ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళకు... ? !!

తను ఏళ్లతరబడి అక్కడే బంధీ అయిపోయింది.

నాగురించి తెలుసుకుని, నా మనసుని తనపై ముద్రించుకున్న తాను,  నాతో ఏదో చెప్పాలని ఆరాటపడుతూనే ఉంది.

ఏరోజైనా తనని నేను మళ్ళీ  నాచేతుల్లోకి తీసుకుని ఆప్యాయంగా స్పృశిస్తూ ,తనపైపు ఆర్తిగా చూస్తూ, 

"ఎలా ఉన్నావ్ ?, ఇంకా నా కోసం అప్పటిలానే ..
కాలంతో పాటూ మారకుండా, నన్ను మర్చిపోకుండా ..
అప్పటినన్ను దర్పణం లో నాకు నేను చూసుకుంటున్నట్లు ఇలా ఎలా ?... అసలెలా ఉండగలిగావ్ ?" అని  అడగకపోతానా అన్నట్టు.

రోజులు దొరలిపోతూ , ఋతువులు , కాలాలు మారి పోతూ,సంవత్సరాలు గడిచిపోతున్నా నా కోసమే అన్నట్లు తను ఆర్తిగా నిరీక్షిస్తోంది.

రెండు హృదయాల మద్య వారధిగా మారే  తను, అవే హృదయాంతరాలపు జ్ఞాపకాల పుటల మధ్యలో ఓ కాగితమై , ప్రస్తుతానికి గతమై , గతంలో వర్తమానమై , చివరికి జ్ఞాపకమై ..
నా ఊసుల చల్లదన్నాన్ని, నా స్పర్శల వెచ్చదనాన్ని ..తరచి తరచి తలచుకుని పరవశిస్తూ పులకిస్తూ ..నాకై పరితపిస్తోంది. 

అటుగా నా మాట వినిపిస్తే చాలు ,

తనకోసమేనని భ్రమపడి, దగ్గికి రాగానే తుళ్లిపడి, తనని తప్పక చేరుకుంటానని ఆశ పడే తాను,

తనను తప్పించుకు తిరగాలని నేను చేసే విఫలయత్నానికి జాలి పడుతుంది. తనకుదూరంగా వెళ్ళిపోతున్ననన్ను చేరుకోవాలని ఎంతో ఆరాటపడుతుంది, నేనెందుకిలా చేస్తున్నానా అని మధనపడుతుంది,తన వల్లకాదని తెల్సినా , పొంగుకొస్తున్న దుఃఖాన్నిఆపలేక కాగితాలమద్య మొహాన్ని దాచుకుని , "ఈమగాళ్ళకి అర్ధం చేస్కోవటం రాదా?" అన్నట్టు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది .

ఎన్నాళ్ళని తప్పించుకు తిరగ గలవో నేనూ చూస్తానన్నతన మొండి ధైర్యానికో, అసలెందుకిలా చేస్తున్నావ్ రా ? అని బేలగా అడుగుతున్నతన మనసుకో ,ఇక తనచూపుల్ని తప్పించుకోలేని నా నిస్సహాయ కళ్ళకో,నా ప్రమేయం లేకుండానే తీసుకెళ్ళి తనముందు నిలబెట్టిన నా పాదాల కుట్రకో..

మొత్తానికి దేనికో దానికి నేను లొంగి ,

 తనను చూసాను.

కొన్ని వసంతాల తరువాత తనని నేను చూసాను.

ఆశ్చర్యం కాదు, ఆనందం కాదు, మనసు పొరల్లోంచి పొంగుకొచ్చే మాటలకు అందని అనిర్వచనీయ అనుభూతిలో నేనున్నాను.

అప్పటి నా స్పర్శానుభూతిని ఇప్పటికీ పదిలంగా దాచిపెట్టుకున్న తనను మసకగా తడుముతున్న నా కళ్ళను చూసి మూగబోయిన గొంతు 

తనతో ఏమీ మాట్లాడలేదు . కాసేపు మౌనం ..!


.

.

ఒకరికొకరంగా ఎదురెదురుగా ఎంతసేపున్నామో తెలీదు.
కాసేపటికి అప్రయత్నంగా  నాచేతులు తనని తాకాయి.
నాకు  దగ్గరగా , మరికాస్తదగ్గరగా వస్తూ తాను నామనసుతో చెప్పిన మాట ...

మన ముంగిట చంద్రోదయం

ఇప్పుడు కూడా తొంగిచూడటం లేదు ..

 

వాకిట ముగ్గులేసే మళయపవనం 

ఏదిక్కుకెళ్ళిందో  జాడలేదు 

 

పరిమళాలతో విచ్చుకునే విరుల తీగలన్నీ

కనీసం మొగ్గయినా తొడగటం లేదు

 

పెదవి విప్పకుండా వెళుతూ వెళుతూ,

రాజసం నిండిన నీ కన్నులతో

ఏశాసనం లిఖించావో మరి !!

   

      

  

ఎక్కడో చదివి రాసుకున్నది,

మనసుకునచ్చి దాచుకున్నది,

చెప్పలేక రాసుకున్నది,

నిన్న చూసిన ఓ కాగితం,

ఎప్పుడో ఏడెనిమిదేళ్ళ క్రిందటి  నామనసుని  నన్ను ప్రస్తుతం నా ముందు కూర్చోబెట్టింది.

ఎన్నాళ్ళైనా ఈ అక్షరాలుగా నువ్వు నాతోనే ఉన్నావ్,  ఎన్నేళ్ళైనా  నీప్రేమను నాలో బతికించుకునే ఉంటాను అంటూ మళ్ళీ నామనసు కాగితం  మళ్ళీ అజ్ఞాతంలోకి వెళ్లిపోయింది..       

ఇదండీ మొత్తానికి నన్ను చేరుకోవాలని నిరీక్షించి, నా జాడకై అన్వేషించిన నా కాగితం కథ.




THANK  YOU ..

ఓ రూపాయి కథ (వ్యథ)

పేరడైజ్ లో సంగీత ట్రావెల్స్ బస్ దిగి హడావిడిగా సికిందరాబాద్ స్టేషన్ కి చేరుకున్న ఏకాంబరం ట్రైన్ బయలుదేరటానికి కి ఇంకా పదినిమిషాలు ఉండటంతో హమ్మయ్య అనుకుంటూ విపుల కొనుక్కొని జన్మభూమి ట్రైన్ ఎక్కాడు. తన సీటు దగ్గరికి వెళ్ళేసరికే తన విండో సీటుని ఎవరో దంపతులు ఆక్రమించేశారు. ప్లాట్ ఫాం మీద పెళ్లి చేసుకొని ట్రైన్ ఎక్కారేమో(!) అనిపించేంత కొత్త దంపతుల్లా ప్రవర్తిస్తున్న వాళ్ళని చూసి, వాళ్ళు అభ్యర్థించకముందే (కనీసం వాళ్లకి మనసులో కూడా రిక్వెస్ట్ చేయాలనే ఆలోచన వచ్చుండదనుకోండి) విండో సీటు వాళ్ళకిచ్చేసి చివర సీట్లో కూలబడ్డాడు. పక్కనోడి బుర్రే కాదు, జేబు కూడా ఖాళీ అయిందని పైన నిండిపోయిన వాళ్ళ బేగులు చెప్తున్నాయి. తన బేగ్ కాళ్ళ దగ్గరే పెట్టుక్కూర్చుని టీ కోసం ఎదురుచూడసాగాడు. ఓ పదినిమిషాలు తరువాత వచ్చిన టీని పులిలా ఫీలవుతూ (అది కూడా బ్రష్ చేయదు కదా) తాగుతూ 10రూపాయలు ఇచ్చాడు. "చిల్లర లేదు సార్, ఆరురూపాయలు ఉంటే ఇవ్వండి లేదా ఒకరూపాయి ఉంటే ఇవ్వండి, అయిదురూపాయలు ఇస్తా"నన్నాడు ఆ టీ కుర్రాడు. (30 సంll ఉన్నా కుర్రోడనవచ్చు కదా). జేబులోంచి కాయిన్ తీసి, రూపాయా రెండు రూపాయలా అని తిప్పితిప్పి చూసిచ్చాడు ఏకాంబరం. జేబు తడుముకొని "అయిదురూపాయలు మళ్ళీ వచ్చిస్తాను సార్" అంటూ అనుమతి కోసం కూడా ఎదురు చూడకుండానే వెళ్ళిపోయాడా కుర్రాడు. తల తిప్పితే దారుణాలు చూడవలసి వస్తుందనే భయంతో కిటికీ లోనుంచి బయటకు చూడాలనే ఆలోచన విరమించుకొని విపులలో మునిగిపోయాడు ఏకాంబరం. మిర్యాలగూడ, నడికుడి దాటిపోయ్యాయి, పిడుగురాళ్ళ దగ్గరకొచ్చేస్తుంది, ఇంకా చిల్లర తెచ్చివడే! ఇఖ లాభం లేదని పుస్తకం మూసేసి వాడి కోసం కాపేశాడు. మరి కొద్ది నిమిషాల్లో స్టేషన్ వస్తుందనగా వాడు కనిపించాడు. పిలవగానే టీనా కాఫీనా సార్ అనుకుంటూ వచ్చాడు. ఏమీ వద్దు, చిల్లరివ్వు అంటూ బేగ్ తీసుకుని లేచి నిలబడ్డాడు ఏకాంబరం. "ఏం చిల్లర సార్?!!" వాడి మొహంలో చెప్పలేనంత ఆశ్చర్యం. "అదేంటి, నాకు అయిదురూపాయలు ఇవ్వాలి కదా?" అన్నాడు ఏకాంబరం. "నేను అయిదు రూపాయలు ఇవ్వాల్సి ఉండటమేమిటి, ఎవరిని చూసి ఎవరనుకున్నావో? మావందరి యూనిఫాంలు ఒకేలా ఉంటాయ్" అన్నాడు టీ కుర్రాడు కొంచెం పెద్ద స్వరంతో. పక్కవాళ్ళ తలకాయలు ఠింగుమని ఏకాంబరం వైపు తిరిగాయి.  వాడు ఈసారి సార్ అన్నపదం వాడక పోగా గొంతు పెంచి ఏకవచనానికి దిగటం, వాడు ఆ ప్రశ్న అడిగిన తర్వాత వాడా కాదా అన్న సందేహం తనలో తలెత్తటం, ఈలోగా స్టేషన్ రావటంతో అయిదు రూపాయలు కృష్ణార్పణం అనుకుంటూ దిగిపోయాడు ఏకాంబరం. ఆతరువాత చాన్నాళ్ళు పది రూపాయల్లో మిగిలిపోయిన నాలుగు రూపాయలకన్నా తరువాత ఇచ్చిన రూపాయి గురించే బాధపడుతుండేవాడు ఏకాంబరం.

సకల జనులకు...

మిత్రులందరికీ హృదయ పూర్వక దీపావళి శుభాకాంక్షలు.

మీ

వేణు బాబు పూరేటి.

ఎందుకు...?

సచిన్ బాగా ఆడి భారత్ ఓడిపోయిన ప్రతిసారీ సచిన్ రికార్డుల కోసమే ఆడతాడు దేశం కోసం కాదు అనటం, సచిన్ ఏదైనా మేచ్ గెలిపించాగానే దేశం కోసం ఇరగబొడిచాడు అనటం పరిపాటి అయిపోయింది. కానీ మొదటి ఇన్నింగ్స్ లో ఆరు గంటల పద్దెనిమిది నిమిషాలు బేటింగ్ చేసిన ద్రావిడే మరలా ఎందుకు ఓపెనర్ గా రావాలి? సచిన్ ఎందుకు రాలేదు? ఏమో, ఈ ప్రశ్నకు నాకైతే సరైన సమాధానమేమీ తోచలేదు.

జన్మదిన శుభాకాంక్షలు

మా స్వామికి హృదయ పూర్వక జన్మదిన శుభాకాంక్షలు.

This is a very special day
Your friendship has filled my life far beyond what words can say
I give thanks to the Lord for sending you my way
That's why we celebrate today
Happy Birthday!

ఏకంబరం ప్రేమ ముచ్చట్లు...1

తనని మొదటిసారి చూసిన ఓ నెలలోపే ప్రేమలేఖ రాయాలనే కోరిక ఏకంబరంలోకలిగింది. ఇంకో నెల గడిచేసరికి అది అణుకుచుకోలేని స్థాయికి చేరుకుంది. అయినా చాన్నాళ్ళు రాయలేదంటే పెన్నో పేపరో లేక కాదు, ధైర్యం లేక! కానీ రాయకుండా ఉండలేకపోయాడు. ఏమిటీ, అది నిజంగా మొదటి ప్రేమలేఖేనా అంటారా? నిజంగా నిజం, మొదటిదే. (తను ఇంతకు ముందు ఎవరికీ లేఖలు రాయలేదు, అన్నీ స్లిప్పులే! అందుకేనేమో అందరూ స్లిప్పయిపోయారు.) అయినా తనకు వాడు రాసిన మొదటి లేఖ ఇదే కదా. ప్రేమ గురించి ముఖాముఖి చెప్పు, లేఖలు రాస్తే ఇరుక్కున్టావ్ అని శీను హెచ్చరిస్తున్నా "సీతయ్య"లా తన మాట వినిపించుకోకుండా రాశాడు.

ప్రేమలేఖ రాయటంకన్నా కష్టమైన పని ఇంకోటి కనిపించింది. అదే ప్రేమలేఖ ఇవ్వటం! ఎవరన్న ఊహ తెలియని పిల్లల చేత పంపిస్తే ఎవరికిస్తారో అని భయం, తెలిసిన పిల్లలకిస్తే అందరికీ చెబుతారేమోననే భయంతో ఆఖరికి వాడు "తెనాలి" లో కమల్ హాసన్ లా అన్నిటికీ భయపడటం మొదలుపెట్టాడు. ఆభయంలో వాడికి "తను అమ్మాయిగా ఆమె అబ్బాయిగా పుట్టుంటే ఎంత బావుండేదో!" లాంటి పిచ్చిపిచ్చి ఆలోచనలు వచ్చేవి. అప్పుడయితే తను చెప్పేంత వరకు హాయిగా ఎదురు చూసేవాడిని అంటుండేవాడు. లేదా మొదట చెప్పాల్సి వస్తే వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లి హేంగర్ కి ఉండే తన చొక్కా జేబులో ఉత్తరం పెట్టేవాడట. ఆమెకేమో హ్యాండ్ బాగ్ వాడే అలవాటు లేదాయే. ఏమిచేస్తాడు పాపం. లేదా ఎప్పటిలా ఓ చిన్న స్లిప్పయి ఉంటే ఏ KIT KAT చాక్లెట్లోనో పెట్టి ఇచ్చేవాడు. అంత ఉత్తరంతో ఆఅవకాశమూ పోయింది. అందుకే ధైర్యం చేసి డైరెక్ట్గా వాడే  ఇస్తానంటున్నాడు. అది ఎప్పటికి జరిగేనో?

ఏదోవొక వంకతో రోజూ వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లి ఆమెతో మాట్లడకపోతే ఆరోజంతా అదోలా ఉంటుందట. ఊహు, మాట్లాడాలనుకుంటాడు, కానీ తన కబుర్లు వినటమే వాడికిష్టం. మేము కలిసినప్పుడల్లా తనని కలసినప్పుడు ఏమేమి చెప్పాలనుకుంటున్నాడో తెగ సోది చెప్తాడు, కానీ తను పక్కన ఉంటే మాత్రం నీళ్ళు నముల్తాడు. తనఫోన్ నంబర్ అడగటానికే ఎంత ఆలోచించాడో తెలుసా? అదృష్టవశాత్తు ఆంటీ వాళ్ళ అమ్మతో మాట్లాడటం కోసం తన నంబర్ కి ఫోన్ చేయటంతో ఆసమస్య తీరిపోయింది, కాదు కాదు మొదలయింది. ఫోన్ చెయ్యాలా, వద్దా? చేస్తే ఏమి మాట్లాడాలి, లేదా "ఎందుకు ఫోన్ చేసావ్" అంటే ఏమి చెప్పాలి?. దీనికీ హేమంత్ ఓ ఉపాయం ఆలోచించాడు. వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నప్పుడు ఏదో పని ఉన్నవాడిలా వాడు వెళ్ళిపోతూ "పనుంది వెళ్ళాలి, సాయంత్రం ఫోన్ చేస్తాను" అని చెప్పాలి. మాటల సందట్లో తను "సరే" అంటుంది.

 ఓవారం టైం తీసుకున్నా అంతా హేమంత్ అనుకున్నట్లే జరిగింది. నిజం చెప్పొద్దు, వాడు మొదటి సారి ఫోన్ చేసినప్పుడు అరచేతుల్లో చెమటలు పట్టాయంటే నమ్మండి. "గుండెలలో వీణలు మోగాయి" అని పుస్తకాలలో రాస్తారు చూడండి, అలానే తనతో ఫోన్ మాట్లాడాక వాడి గుండెలలో మోగిన వీణలు వాడు తిరిగిన మెలికల రూపంలో మాకు బయటకు వినిపించాయి (కనిపించాయి).